De geboorte van Yanniek, dochter van Elke

Geboorteverhaal van een ingeleide bevalling na 42 weken zwangerschap

Na een ongecompliceerde zwangerschap heb ik de mijlpaal van 37 weken gehaald en mag ik thuis bevallen, want dat wil ik zo graag. Het bevalbad staat al klaar en ook de tas, voor als ik toch plotseling naar het ziekenhuis zou moeten. Mijn bevalplan heb ik ook al klaar. Alles is al klaar voor als ons meisje komt.

Terwijl we wachten tot de bevalling zich aandient geniet ik nog volop van mijn zwangerschap. Maar als de uitgerekende datum voorbij is en ik steeds dichter de 42 weken nader begin ik toch wat zenuwachtig te worden. Niet voor de bevalling, maar de kans dat ik thuis mag bevallen in bad wordt steeds kleiner en ik zie op tegen een inleiding in het ziekenhuis. Ik wil toch het liefst zo natuurlijk mogelijk bevallen in mijn eigen omgeving.

In de laatste week gaan we een paar keer naar het ziekenhuis voor controles, maar alles ziet er nog prima uit. Toch wel een fijn idee om te weten, hoewel mijn gevoel dit ook al aangaf. Ik begin er rekening mee te houden dat ik toch naar het ziekenhuis moet, maar wil er tegelijkertijd alles aan gedaan hebben om thuis te bevallen. Ik maak een afspraak voor een acupunctuurbehandeling. Als die niet lijkt aan te slaan vraag ik de verloskundige om me te strippen, maar ik heb nog geen ontsluiting. Twee dagen later probeert ze het weer (1 dag voor de uitgerekende datum) en ja…. gelukkig 2 a 3 cm ontsluiting, het strippen lukt nu wel, maar helaas….. weer geen begin van de geboorte. Ook wandelen we iedere dag nog een stuk en eten we scherp gekruid eten, maar het komt niet op gang. Ik weet nu dat ik in het ziekenhuis zal bevallen, maar heb het er wel moeilijk mee en ik laat de tranen even stromen. Dan heb ik er vrede mee en richt me op een fijne bevalling in het ziekenhuis.

De volgende ochtend bel ik om half 8 het ziekenhuis of er die dag ruimte is, maar er is iets misgegaan in de communicatie en ze hadden niet op mij gerekend, maar ik kan er later die ochtend toch terecht. Ik vind het niet erg, want nu kan ik alles in een rustig tempo doen, precies wat ik wil.

Als we in het ziekenhuis aankomen ben ik ontspannen en we worden naar een bevalkamer gebracht in afwachting van een gesprek met de verloskundige. Ik heb nogal wat vragen en wil graag bespreken dat er zo min mogelijk wordt ingegrepen. Ze houden hier zo veel mogelijk rekening mee, ook met mijn bevalplan. De verloskundige beantwoordt al mijn vragen en zegt dat er veel maar dat we het zelf aan moeten geven, anders volgen ze de standaard procedure. Ze is erg vluchtig en ik krijg er een opgejaagd gevoel van. Gelijk na ons gesprek stelt ze voor om gelijk maar te beginnen. Ik schrik en geef aan dat ik het prettig zou vinden om me even voor te bereiden en om te kleden en spullen klaar te zetten die ik heb meegenomen. 

Nadat ik me heb omgekleed en de cd-speler met de hypnobirthing cd en de geurbrander aanstaan (die moet even later helaas uit ivm het brandmeldingsysteem) voel ik dat ik weer tot rust kom en kan ik me ontspannen. Ik ben blij dat ik me assertief heb opgesteld.

Om kwart voor twaalf worden mijn vliezen gebroken (ons kindje heeft in het vruchtwater gepoept, dus ik had sowieso naar het ziekenhuis gemoeten) en het infuus met weeënstimulerend middel wordt aangesloten en al vrij snel voel ik de golvingen komen. Ik kan ze goed opvangen met behulp van de ademhalingstechnieken.  (Ik heb vanaf 19 weken zwangerschap geoefend met de ontspannings- en ademhalingsoefeningen m.b.v. de hypnobirthingcd’s en ontspanningsmuziek en dat werpt nu zijn vruchten af). 
Af en toe ben ik afgeleid als er iemand binnenkomt en ik irriteer me aan de apparatuur waar ik aan vastzit. Op die momenten voelen de golvingen niet prettig aan. Reinder kan me gelukkig weer terug krijgen in mijn ontspanning en dan kan ik me weer volledig op mijn lichaam en kindje richten. 

Hij fluistert als er iemand binnenkomt dat ik me aan het ontspannen ben en het werkt… alle mensen die binnenkomen (een vaste zuster, de verloskundige en een stagiaire) nemen deze sfeer over. Ze verbazen zich over de rust die ik uitstraal en zien vaak alleen aan de apparatuur als er weer een golving is. De zuster zegt dat er een serene sfeer hangt in de kamer.

Inmiddels wordt de druk van de golvingen steeds groter. Ik heb al mijn concentratie nodig, want ze worden steeds intenser. Helaas neemt mijn lichaam de golvingen niet zelf over als het infuus lager wordt gezet, dus die blijft wel aanstaan op een zo laag mogelijk niveau. Omdat de risico’s voor het kind toch wat groter zijn bij een inleiding hebben we er toch mee ingestemd om haar te laten volgen via de monitor.

Na een tijdje op bed gelegen te hebben met mijn ogen dicht en de affirmatie cd aan, wil ik graag een andere houding proberen, omdat liggen niet meer prettig aanvoelt. Ik heb mijn geboortebal meegenomen. Reinder zet een ontspanningscd op en gaat achter mij zitten. Hij past de Light Touch Massage toe. HEERLIJK! 
Vanaf die tijd wijkt hij vrijwel niet van mijn zij en masseert hij me tot ik vrijwel volledige ontsluiting heb. Tussendoor wordt er nog een keer inwendig onderzoek gedaan. Ik stem ook in met een stagiare. Dit blijkt voor mij geen goede keuze te zijn en Reinder geeft aan dat ik dit niet weer wil. Ik ben te veel afgeleid en kan de golvingen niet meer goed opvangen. Gelukkig houden ze rekening met mijn geboorteplan en heb ik daarna nog één keer inwendig onderzoek als ik aangeef dat ik het gevoel heb dat ik moet poepen. Dit lukt bijna niet, omdat de golvingen elkaar nu snel opvolgen en ik al mijn concentratie bij de ademhaling moet hebben om ze op te kunnen vangen.Ik zit dan al op 9,5 cm. Ze schrikken dat het al zo ver is en ik wordt naar de verloskamer gereden.
Door het onderzoek ben ik weer uit mijn concentratie en vang de golvingen, die nu behoorlijk intens zijn, op handen en knieën op, terwijl ik naar de verloskamer wordt gereden. Ik moet weer zoeken naar een goede houding als ik daar ben. Ik probeer de baarkruk, maar dit is nog niet prettig. Het wordt toch weer de geboortebal. Reinder gaat weer achter me zitten, nadat hij de muziek weer heeft aangezet. De camera staat ook klaar. Ik heb zijn hulp weer hard nodig. Met ons meisje gaat alles nog steeds prima.

Ik merk dat de druk veranderd en ik begin met naar beneden te ademen. Ik heb mijn kracht nu goed nodig en drink constant water en eet crackers. De mensen om ons heen laten ons zo veel mogelijk alleen, zoals in mijn geboorteplan staat en dat is heerlijk, lekker met zijn 2en. Reinder fluistert regelmatig positieve affirmaties in mijn oor en masseert af en toe stevig mijn onderrug of geeft een light touch massage. Omdat ik zo rustig ben en ons kindje het zo goed doet laten ze me gewoon mijn gang gaan. Op een gegeven moment begin ik vermoeid te worden, omdat het al bijna 2 uur duurt en ik twijfel of het wel goed gaat. De verloskundige geeft aan dat ze onbekend is met het naar beneden ademen en dat ze nu meestal flink aanmoedigt om te persen. Ik besluit iets meer druk te geven tijdens een golving en het gaat inderdaad beter. Door het ademen is ze wel al behoorlijk ver in het geboortekanaal. Het gaat nu in rap tempo en de verpleegster haalt snel de verloskundige erbij.  Als ze eraan komt is het hoofdje er al bijna. Ik zit inmiddels op de baarkruk, omdat ik het hoofdje voelde op de bal. Er wordt een spiegel voor ons neergezet en we zien het hoofdje tevoorschijn komen. Het is geweldig om te zien en ik verbaas me hoe rustig ik me voel, ondanks dat het wel hard werken is. We genieten volop van dit bijzondere moment. Als ik het hoofdje zie, is het eerste wat ik roep: “Moet je kijken Reinder, wat een bos haar ze heeft.”  Dan nog 2 keer goed drukken en ademen en ze komt er met een vaart uit. De verloskundige vangt haar op en legt haar in mijn armen, terwijl Reinder nog steeds achter me zit. Ze huilt gelijk heel hard. (De camera zijn we helemaal vergeten. Er zijn nog wel foto’s gemaakt, maar die zijn later per ongeluk gewist.)

Eindelijk is het zover en mogen we  Yanniek Simone in de armen houden. Ze is geboren om 20.46 op 26 mei 2010. Ze weegt 3760 gram en is 52 cm. Wat zijn we trots!

Dan wordt ik op bed getild en Reinder knipt de navelstreng door. Dan mag Yanniek met een deken over haar heen op mijn borst liggen, terwijl  we wachten tot de placenta eruit komt. Het duurt erg lang en ze overleggen met mij om wat mee te helpen, omdat de golvingen nu stoppen en hij niet vanzelf komt. Ik vind het allemaal prima, nu ik ons meisje op mijn borst voel. Helaas moet het licht weer helemaal aan, omdat ik ook gehecht moet worden. Het maakt me allemaal niets uit, w.s. profiteer ik nog van de endorfines in mijn lichaam, want ik voel er vrijwel niets van. Ik heb wel veel bloed verloren en voel me daardoor erg zwak. Ik lig ook nog behoorlijk te trillen van de inspanning die mijn lichaam heeft geleverd, maar voel me op en top tevreden over deze geboorte.
Ondertussen proberen we of Yanniek wat wil drinken, maar ze  huilt nog behoorlijk. Na een uur daar gelegen te hebben met Yanniek op mijn borst, is ze toch afgekoeld, ondanks het dekentje, dus ze gaat nog even in de couveuse. Ik zie het met lede ogen aan, maar zie even geen andere mogelijkheid. Gelukkig duurt het niet lang. Reinder belt ondertussen de familie om het grote nieuws te vertellen.

Dan wordt Yanniek gewogen en gemeten en Reinder kleedt haar voor het eerst aan met kleertjes die we voor haar hebben uitgezocht. Hij gaat met haar op een stoel zitten en ze komt eindelijk tot rust. Twee uur na de geboorte, nadat ik gewassen ben en in een schoon bed lig, proberen we weer of ze wil drinken en het gaat in 1 keer goed. Geweldig mooi!
De lichten gaan uit en ik lig heerlijk te genieten van ons meisje. Het is inmiddels bijna 12 uur en Reinder gaat naar huis. Er is helaas geen plaats voor hem om te blijven slapen. Hij is erg vermoeid na deze bijzondere gebeurtenis en  heeft lamme armen van het masseren en ziet wel uit naar een lekkere nachtrust. Ik slaap die nacht vrijwel niet, maar vind het niet erg. Ik kan wel uren naar ons meisje kijken.
De tweede dag voel ik me sterk genoeg om weer naar huis te gaan en kan het genieten pas echt beginnen. We gaan lekker met z’n drieën naar huis.

We hebben een goed gevoel over gehouden aan deze bevalling, ondanks de inleiding in het ziekenhuis en het bloedverlies. Ik ben ervan overtuigd dat dat komt door een assertieve houding en de ontspanning die we in de hypnobirthing cursus geleerd hebben. Het loslaten van angsten is voor mij ook erg belangrijk geweest. Ook ben ik blij dat ik al vroeg in de zwangerschap (19 weken) begonnen ben met de cursus en de hypnobirting oefeningen. Ik was daardoor veel meer ontspannen en vol vertrouwen op een goed verloop van de zwangerschap en de bevalling.
Door deze ontspannen, assertieve houding kon ik toch genieten van een niet-natuurlijke bevalling in het ziekenhuis.

Elke