De geboorte van Tijmen – zoon van Agna en Peter
Onze Tijmen is geboren! Thuis, in bad, met alleen Peter bij mij en de meiden boven in bed. Heerlijk.
Ik heb een geweldige zwangerschap gehad. Het duurde eindeloos voor mijn gevoel. Een positieve test in de lente, een klein buikje tijdens onze supervakantie in Frankrijk deze zomer, en vervolgens nog de herfst met Intes verjaardag, een drukke decembermaand met veel cursussen en sinterklaas, kerst, oud en nieuw en met een dikke buik het nieuwe jaar in. Ik heb gewerkt tot 37 weken zwangerschap en voelde me prima. Een week later krijg ik pas het gevoel dat het nu écht niet lang meer kan duren. Ik voel me zwaar, groot en log. Prima gezond, maar het voelt als de laatste loodjes. Na twee eerdere geboortes zóu je denken dat ik de komst van de derde wel zie aankomen. Maar deze ervaring is helemaal anders dan de voorgaanden. Bij de meiden heb ik nooit ‘voorwerk’ gehad: het begon en het was mij duidelijk dat het niet zou stoppen voordat de baby geboren was. Maar nu… tot een kleine 20 minuten voordat Tijmen werd geboren, ben ik er niet zo zeker van dat het zal doorzetten. Dinsdag 12 januari ben ik 39 weken zwanger. We hebben een afspraak bij de Vrijeschool. Onze oudste dochter gaat er binnenkort beginnen. We hebben een fijn gesprek en krijgen een rondleiding door de school. Af en toe krijg ik een harde buik, ik voel het heel laag in mijn buik en soms ook in mijn rug. Alsof er een band om mijn buik wordt gelegd die wordt aangetrokken. Ook op weg naar de auto voel ik dit en ik zeg het tegen Peter. Ik voel me hóógzwanger. Thuis besluit ik niets meer te doen, gewoon uitrusten. Ik check mijn mail, rond wat zaken af en laat de meiden zichzelf vermaken. Wat best goed lukt. Om kwart voor vijf bel ik Peter: ‘Hai schat, het rommelt de hele dag al een beetje’… ‘Nee, het zet niet door, niets aan de hand – tot zo!’ Peter komt stuiterend thuis – helemaal opgewonden omdat het wel eens D-Day kan zijn, hij kookt en… zet het bad op. Dan brengt hij de meiden naar bed. Ik ruim ondertussen alles op beneden met de HypnoBirthing affirmaties van de Rainbow Relaxation CD op de achtergrond. Het is hier in tijden niet zo netjes geweest ;-) Als Peter beneden komt kijkt hij me verwachtingsvol aan. Maar ik moet hem teleurstellen: geen krachtige weeën, geen regelmaat, helemaal niets eigenlijk - behalve een krampje hier en daar, wél een ontspannen, blije Agna. We besluiten een film te gaan kijken. Als ik rustig op de bank zit komen de golvingen met iets meer regelmaat. Zeg elke tien minuten, soms elke vijf. De film is leuk, we lachen veel en ik ga vaak naar het toilet tussendoor. Gelukkig is het een dvd met pauzeknop ;-) Tegen tienen zie ik wat roze afscheiding en ik denk dat het de slijmprop is. Dat zou betekenen dat de golvingen wel degelijk voor opening van mijn baarmoedermond zorgen bedenk ik me! Ik deel dit met Peter en hij besluit het bad vol te laten lopen. Het kan immers zomaar heel snel gaan, zoals bij onze tweede dochter: Lotis was er binnen een uur… Als het bad eenmaal vol is heb ik helemaal geen zin om erin te gaan. Na wat gedrentel om het bad, nog eens een pot thee zetten, wat lekkers erbij, kaarsjes plaatsen, babykleertjes op de verwarming besluiten we om de film af te kijken. Het zet toch niet door en dat is prima. Ik heb geen haast en dein gewoon mee op de stroom: ik zie wel waar het eindigt. Ik zie wel of er vandaag een kindje komt, of morgen, of over een week… De film is nog steeds leuk: we lachen en sniffen en zijn blij met de goede afloop. Dan is het middernacht. Tja, daar zit je dan: een vol geboortebad, babykleertjes die klaarliggen (zowel blauwe als roze) en een bevalling die niet doorzet. We zien er de humor wel van in en besluiten naar bed te gaan. Onze Lotis heeft al sinds zondag koorts en ze slaapt onrustig. Om half 2 wordt ze wakker. Peter gaat naar haar toe en komt een paar minuten later weer bij me liggen. Ik voel weer aanspanningen in mijn buik, probeer weer te gaan slapen, maar dat lukt niet. Vooral omdat ik toch wel heel benieuwd ben. Spannend zo’n nieuw mensje. Zou het een meisje zijn zoals ik denk, of toch een jongen, waarvan Peter overtuigd is? Om kwart over twee maak ik Peter wakker: ‘ik wil in bad’. Naar beneden, verwarming hoog, kaarsjes weer aan. Heel gezellig! Geen muziek, de stilte is oke. Ik bedenk me dat onze baby misschien niet helemaal recht voor de baarmoedermond ligt,en dat de weeën daarom niet zo krachtig zijn en niet zolang aanhouden. Ik besluit om in bad te gaan en op handen en knieen te gaan zitten. Mijn buik ‘hangt’ zo en op deze manier heeft de baby de meeste ruimte om van positie te veranderen. Al snel ga ik toch maar relaxed achterover liggen en volgens mij dut ik zelfs wat. Het voelt toch niet alsof ik die 'gekke' houding nodig heb en we hebben geen haast. Peter is op dat moment weer boven bij Lotis. Alleen red ik me ook prima. De golvingen komen nog steeds maar af en toe, geen pijl op te trekken. Even ben ik in dubio. Ik voel zoveel druk, ik weet dat de baby nu snel komt. Maar omdat ik het zo warm heb, heb ik geen zin om in bad te gaan. Toch besluit ik het te doen: ik wil een watergeboorte, ik gun het ook dit kindje om in water geboren te worden. Twéé keer vraag ik Peter me te helpen het bad in te stappen, ik heb nu haast. Het gevoel is ondertussen ontzettend intens, ik vind het ook niet meer leuk. Gelukkig weet ik wat dat gevoel betekent: het einde is in zicht. Ik leun op de rand en stem af op mijn lijf en mijn baby. Ik heb veel vertrouwen, alles is oke. Ik zeg tegen Peter dat het hoofdje komt en ik reik er naar toe met mijn hand om de haartjes te voelen. Dan neemt een megagolving het over: ik moet er wel in meegaan, wat een power! Ik kreun en voel hoe het hoofdje geboren wordt. Meteen komt ook het lijfje er achteraan. ‘Wow’, denk ik, ‘zo snel hoeft het nu ook weer niet ‘. De baby is echt gelanceerd en ik moet even zoeken :0) Dan pak ik hem rustig vast en haal hem boven water. 5.11 zegt de klok. Ik leun achterover en leg hem op mijn borst. Aan het koppie zie ik meteen dat het een jongen is. Als Peter bij me komt zitten kijken we even tussen zijn benen. Ja, echt een zoon en ja Peet, je hebt steeds gelijk gehad ;-). Het water koelt af en het wordt te koud voor de baby. We besluiten af te navelen en hem lekker warm in doeken te wikkelen. Ik wil graag uit het bad om hem aan de borst te leggen, maar ga enorm trillen als ik opsta. Peter laat extra heet water in het bad lopen, ik ontspan nog wat en adem diep en rustig in en uit, krijg het trillen onder controle en als ik het na een paar minuten nog een keer probeer gaat het wel goed. Handdoeken liggen klaar en een warme duster. Al in het bad besluit ik dat ik wil dat de placenta meteen komt. Dan kan ik lekker blijven zitten met de baby en hebben we dat ‘gedoe’ gehad. Als ik uit bad stap wordt de placenta geboren, we vangen hem in een grote kom. Dan lekker op de bank met een kop hete thee. Zoonlief is een natuurtalent en hapt meteen goed aan. Heerlijk, zo’n ukkepukkie aan de borst. Een uur later worden de meiden wakker. Peter haalt ze naar beneden om ze de verrassing te laten zien. Ze glunderen allebei en zijn vanaf het eerste moment dol op hun broer. Wat bijzonder en wat raar… Na twee meiden hebben we nu een jongen. Ik moet er aan wennen, maar raak nu wel nieuwsgierig naar de wereld van astronauten en auto’s. Vooralsnog is Tijmen een lieve, kleine baby die goed slaapt, goed drinkt, goed plast en poept en goed groeit. We zijn heel gelukkig met hem.
Aveta ~ Zwangerschap, Geboorte, Babytijd |
